۱۳۹۲ مرداد ۱۹, شنبه

Revelation: Differing Patterns in the Reception of the Apocalypse

با قبول ریسک ساده‌گرایی ِ بسیار، می‌توان تفسیرهای متفاوت ِ مکاشفه را حولِ دو محور اساسی ترسیم کرد: یک، محور ِ گاه‌شمارانه، که شامل شیوه‌های گوناگونی ست که تصویرهای کتاب به روی‌دادها یا اشخاصی در گذشته، حال یا آینده مرتبط شده‌اند؛ محور ِ دوم، تفسیرها را بر اساس میزان رمزگشایی (decoding) و از سوی دیگر «حقیقت‌یافتن/تحقق» دسته‌بندی می‌کند.

Past
|
Present
|
Future
Decoding ----------------------------- Repeated actualization
رمزگشایی، معنای متن را در شکلی کم‌تر کنایی عرضه می‌کند و با توجه ِ عمیق به جزئیاتْ معنای حقیقی متن را نشان می‌دهد. شیوه‌ی ’تحققی‘ به معنای خوانش مکاشفه در پیوند با موقعیت‌های تازه است و به جای پرداختن به انبوه ِ جزئیات، کوشش می‌کند تا روح ِ متن را فاش کند. چنین تفسیری گرایش دارد که متن را چندوجهی و دارای بیش از یک معنا ببیند. (8)

مکاشفه تنها گه‌گاه خواننده را به ’رمزگشایی‘ معنای رازهای کتاب دعوت می‌کند و از این نظر با نمونه‌ی مشابه-اش در عهد عتیق، کتاب دانیال، تفاوت دارد. کتاب دانیال مملو از شرح‌ تصویرهای متن است. بااین‌حال، برخی به دنبال برابرهای تاریخی ِ دقیق ِ هر تصویر ِ کتاب در اشخاص و روی‌دادهای تاریخی‌ بوده‌اند. نتیجه‌ی چنین چیزی سنت طولانی ِ تفسیر رمزگشا بوده است. هر تصویر حاوی معنای ویژه‌ای تلقی می‌شده است. به گمان مفسر چنان‌چه رمزْ درست و کامل درک شود تمام مکاشفه معنای دیگری یافته و معنای باطنی-اش فاش می‌شود. (8)

تفسیر تحققی دو صورت یافته است. در یکی، تصویرهای مکاشفه در کنار موقعیت ِ خود مفسر به عنوان یاری‌گر ِ درک ِ موقعیت کنونی ِ اشخاص و روی‌دادها، و راهنمای عمل بوده است. چنین شیوه‌ای ریشه‌های عمیقی در سنت مسیحی دارد. در تضاد با ’رمزگشایی‘، این شیوه یکپارچگی ِ بخش‌های مختلف متن را حفظ می‌کند و اجازه نمی‌دهد که یک تصویر یا عبارت صرفاً با یک شخص یا موقعیت ویژه همسان فرض شود. این شیوه مشکلی با تحقق ِ متن به شیوه‌های مختلف و به شکل مکرر ندارد. یک نمونه‌ی چنین شیوه‌ای، درک ِ تصویرهای متن ِ مکاشفه به عنوان تمثیلی از مبارزه‌ی روحی فرد و نمونه‌ای از حرکت از نومیدی و ظلمات به سوی روشنای شهر ملکوتی است. این الگوی نهفته در پس دو متن ِ بزرگ ِ ادبی ست که توصیف‌گر ِ ’سفری معنوی‘ اند: کمدی الهی دانته، و سفر ِ زائر اثر ِ بانیِــِن. هر دوی این آثار، چه در فرم ِ روایی و چه در تصاویر ِ ویژه‌ی-شان عمیقاً وام‌دار مکاشفه‌ اند. (9)
در شکل ِ دوم ِ شیوه‌ی تحققی [visionaries]، نوعی مواجهه‌ با تصویرهای مکاشفه را داریم که در آن واژه‌های متن یا ’دیدن ِ دوباره‌ی‘ چیزهایی مشابه ِ تجربه‌ی یوحنا را میسر می‌کنند و یا تصویرهای جدیدی خلق می‌کنند که با آن مرتبط است.
مواجهات نسبت به مکاشفه همچنین می‌تواند بر محور گاه‌شمارانه و بر این اساس ترسیم شوند که بر کدام زمان، گذشته، حال یا آینده، تأکید می‌کنند. در خود ِ مکاشفه گذشته، حال و آینده به‌هم‌پیوسته اند: تصویرهای مربوط به آخرت (22-6) از گذشته نشأت می‌گیرند (باب 5) و راهنمای زندگی در زمان ِ حاضر اند. برخی تفسیرهای مکاشفه نیز همین الگو را دارند. برخی مکاشفه را کتابی عمدتاً مربوط به گذشته تفسیر کرده‌اند. از همان آغاز، در اشارات قرن دوم میلادی به کتاب مکاشفه، تصویرهای یوحنا به واقعیات اجتماعی و سیاسی ِ آسیای صغیر در اواخر قرن اول میلادی پیوند داده شده است. از زمان روشنگری، چنین روی‌کردی شیوه‌ی همیشگی ِ تفسیر انتقادی-تاریخی ِ بوده است. (10)
شنبه 19/مرداد/1392

هیچ نظری موجود نیست: