ه‍.ش. ۱۳۸۹ مهر ۳, شنبه

کتاب مقدّس 43

دو قطعه‌ی کوتاه ِ زیر را از «سِفر ِ تثنیه» نقل می‌کنم. هم‌چین قطعه‌هایی را نمی‌توان دینی نامید بلکه صرفن قطعاتی باقی‌مانده از ذهن و رفتار ِ انسان ِ چند هزار سال پیش است و می‌توان دید این ذهن چه‌قدر به ذهن ِ مردمان ِ روستایی ِ امروز (به‌خصوص از نوع ِ ایرانی‌ش) نزدیک است. می‌توان گفت قطعه‌ی ِ اول نشان‌گر ِ روح ِ شاعرانه حتا در بین ِ معتقدترین پیروان ِ آیین ِ یهود و در لابه‌لای ِ اصیل‌ترین متن‌های‌ ِ دینی‌شان است. دهاتی بودن ِ متنْ آشکار است و شاعرانه‌گی ِ متن به همین خاطر است.