یادداشت 45

صاب‌خونه‌م‌ یه آدم ِ حدودن شست ساله‌ی بی‌چاره س. فی‌الواقع اگه مجبور نبود، خونه‌ش رو به من اجاره نمی‌داد، چون جای خودشون تنگه. این آقا رفیق ِ شب‌های ِ تار ِ منه. چه‌طور؟ عرض می‌کنم.

من هر روز ساعت چهار- پنج بعدازظهر از خوابْ پا می‌شم (از یه آدم ِ بی‌عار چه انتظاری می‌شه داشت؟) در نتیجه شبا بیدارم. از ساعت دوازده شب تا شش صبح من جون می‌کـَنـَم با عرق ِ جبین فیلم می‌بینم و سریال می‌بینم، صاب‌خونه هم تریاکشو می‌کشه. خیر و برکت!

یه ماه پیش، یه روز صبح زود، آقا، کولر رو خاموش کرد (کولرمون مشترکه). باد ِ کولر گرم شده بود و انگار درست کار نمی‌کرد. خلاصه آقا رفت بالا پشت بوم و چند دقیقه بعد برگشت پایین یه خرده با خانوم‌اش حرف زد. من خوابم برد تا ساعت نه و ده صبح که با صدای ِ اهل و عیال ِ صاب‌خونه بیدار شدم.

آقا رفته بود سر ِ کار، و همسر ِ صاب‌خونه داشت با خنده برای دو تا دختر و یه پسرش ـ که همه زیر ِ دیپلم ان ـ تعریف می‌کرد که بله، «این دیوثْ پدر تا صبح نشسته تریاک کشیده، بعد صبح اومده به من می‌گه کار ِ خدا بود که تا صبح نخوابیدم؛ آب ِ کولر قطع شده بود و اگه خاموش‌اش نمی‌کردم پمپ‌اش می‌سوخت.»

قصد نداشتم با این پست، حریم ِ خصوصی ِ کسی رو افشا کنم. فقط می‌خواستم امت ِ اسلام به کارای ِ خدا پی ببرن و ایمان‌شون قوی‌تر بشه.

یا حق!

پس از تحریر:

همین الان، قبل از این که این پُست تموم بشه، مسلمونا یه کاسه آش رشته‌ی اورجینال برام آوردن. بوی سیر ِ رنده‌شده و نعناش مستم می‌کنه. آقاهه که آشو آورد گفت برای فاتحه ‌س. عمرن فاتحه بفرستم. در واقع من با مسلمونا مشکلی ندارم، به شرطی که هم برام آش بیارن، هم این که ازم نخوان ”الله اکبر“ یا فاتحه بگم. امروز از وقتی بیدار شدم به جز یه لیوان شیر هیچی نخوردم. داشتم فکر می‌کردم که کی حوصله‌ی غذاپختن داره. غذاپختن نصف عمر آدمو تلف می‌کنه (نصف‌اش هم که به خواب می‌گذره). خلاصه خدا این آش رشته رو رسوند. اینم از اون کاراش بود ها!

شنبه 7/ 6/ 1388