یادداشت 32

چَن وقت پیش، جمعه‌روزی بود که بزرگراه ِ «یادگار ِ امام» رو به سمت ِ بالا می‌رفتم. منتظر تاکسی بودم که یه پژو آر. دی وایساد و سوارم کرد. راننده حدودن چهل‌ساله بود. نمی‌دونم راجع به چی حرف می‌زد که قضیه‌ی کـَن گرفتن ِ کیارستمی و دست‌ندادن ِش رو پیش کشید و تو بیش‌تر ِ مسیر، راجع به‌ش صحبت کرد. آخرش معلوم شد که نه طعم ِ گیلاس رو دیده و نه اون قضیه‌ی بوسیدن ِ کیارستمی رو و قضایا رو از رادیو اسرائیل شنیده.

آقاهه آخرش گفت که سوئد زندگی می‌کنه و موقتن ایرانه و من گفتم که فلان فیلم ِ سوسن تسلیمی رو دیدی، که ندیده بود، و من هم کشف کردم که طرف فقط دوست داره با یکی حرف بزنه و زیاد نباید بش گیر داد.

نکته‌ی عرفانی‌ای که آقاهه گفت این بود که: توی سوئد از ساعت ِ ده ِ شب به بعد، اگه سیفون رو بکشی ملت بت تذکر می‌دن و اگه تکرار کنی پلیسو می‌فرستن سروقتِ‌ت.

راست و دروغ ِ این حرف گردن ِ گوینده‌ش.

الآن که ساعت یک ونیم ِ صبح ِ چارشنبه‌س و پایتخت ِ باستانی ِ میهن ِ باستانی‌، از اجرای ِ یک آیین ِ باستانی فارغ شده، هر بیست دقیقه ـ نیم ساعت، چنان صدای انفجاری می‌آد که بچه‌ی آدم می‌افته.

فی‌الواقع زندگی ِ ما به زندگی ِ مردمان ِ بافرهنگ ِ دنیا خیلی شبیهه و نمونه‌ش هم همین آیین‌های باستانی‌مونه که فرهنگ ِ عتیقه‌مون رو نشون می‌ده. و فی‌الواقع‌تر، این فرهنگ رو باید به دنیا معرفی کرد تا همه ببین‌َن که ما نیز واسه خودمون مردمی هستیم. ایدون باد!

چهارشنبه 28/ 12/ 1387